رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٠ - الف) محكوميت عوامل گناه در وجود پيامبران

عصمت پيامبران را به چند طريق مى‌توان اثبات كرد.

الف) محكوميت عوامل گناه در وجود پيامبران‌

هر گناهى كه از انسان سر مى‌زند، سرچشمه‌اش در وجود خود اوست.

اين سرچشمه بر دو نوع است:

١- عدم تشخيص زشتى عمل.

٢- غلبه شهوت‌ها و هوس‌ها بر نيروى عقل و ادراك.

كسى كه دست به دزدى، قتل، شراب خوارى و يا قمار مى‌زند، يا به مفاسد اين اعمال، آشنايى كامل ندارد و يا مى‌داند، اما عقل و درك او در چنگال هوس‌هاى سركش او مغلوب است.

بنابراين‌ علم‌ به تنهايى براى ترك يك عمل نا پسند، زشت كافى نيست، بلكه علاوه بر اين، بايد انسان مسلط بر نفس، اعصاب و هوى و هوس‌هاى خود نيز باشد.

از اين بيان يك نتيجه روشن گرفته مى‌شود و آن اينكه: اگر كسى از مفاسد و زشتى تمام گناهان اطلاع كامل داشته باشد، به طور عادى محال است كه گناهى از او سر بزند.

شايد بپرسيد: چطور ممكن است كه انسان نه تنها هيچ گناهى نكند، بلكه فكر گناه را هم در مغز خود راه ندهد و ارتكاب گناه در باره او محال عادى‌ باشد؟ (احتمال انجام چنين عملى در مورد او صفر باشد) آيا چنين چيزى امكان دارد؟

اگر تعجب نكنيد خواهيم گفت كه، خود شما هم در برابر پاره‌اى از كارهاى ناپسند، معصوم هستيد، يعنى احتمال ارتكاب آن در مورد