رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١ - يك ايراد ساده

كيست كه در هيچيك از جوامع بشرى، منافع شخصى نداشته باشد؟ و يا بتواند ادعا كند كه محور فكر او- حتى ندانسته- متمايل به منافع شخصى خود نيست؟ آيا كسى مى‌تواند قول بدهد كه هرگز اشتباه نكند؟ و يا ادّعا كند كه از هر گناه و لغزشى مصونيت دارد؟

بنابراين اگر تمام دنيا را زير پا بگذاريم نه تنها نمى‌توانيم فردى را كه داراى تمام اين شرايط باشد پيدا كنيم، بلكه كسى كه حتى يكى از آنها را به طور كامل داشته باشد، پيدا نمى‌كنيم. اينكه ملاحظه مى‌فرماييد قوانين بشرى همواره دستخوش تغيير و تحول است، تنها بر اثر تغيير شرايط محيط نيست، بلكه قسمت عمده آن بر اثر نقص فاحش قانونگزاران در قسمت‌هاى فوق مى‌باشد.

با توجه به اين حقايق گمان نمى‌كنم اين مطلب محتاج به بحث باشد كه تنها مبدئى را كه مى‌توان به عنوان‌ بهترين قانونگزار صلاحيتدار معرفى كرد، آفريدگار بشر و مبدأ جهان هستى است.

اوست كه تمام اين شرايط را به عالى‌ترين وجه داراست.

اوست كه انسان را آفريده و از همه اسرار وجود او آگاه است.

اوست كه گذشته و آينده در برابر علم و دانش او يكسان مى‌باشد. [١]

[١]-/ اساساً آينده و گذشته براى ذات نامحدودى كه مافوق زمان و مكان است مفهوم ندارد و اين وجود محدود و نسبى ماست كا گذشته و آينده‌اى براى خود ترسيم كرده. توضيح بيشتر اين مطلب را در كتاب خدا را چگونه بشناسيم، صفحه‌