رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٨

ندارد كه پيشوايان بزرگ دين‌ (پيامبران و امامان) مرتكب گناهى شوند.

اين خود يك قرينه قطعى‌ عقلى‌ است.

از طرف ديگر در خود اين تعبيرات، شواهدى وجود دارد كه مى‌رساند منظور، نوع دوم از گناه بوده است‌ [١] و موقعيت آنان نيز قرينه ديگرى بر اين مطلب محسوب مى‌شود.

[٢- علم و دانش كافى‌]

بايد پيامبران علاوه بر مصونيت از هر گونه گناه و اشتباه‌، امتيازات ديگرى نيز از نظر روحى و جسمى داشته باشند كه كم و بيش از سخنان گذشته روشن شد.

از جمله، علم و دانش سرشارى كه بتوانند از آن در راه تعليم و تربيت انسان‌ها، آشنا ساختن آنها به معارف دينى، اخلافى، فضايل انسانى، حفظ و اجراى قوانين آسمانى و طرز پيشگيرى و مبازره با مفاسد اخلافى و اجتاعى، استفاده كنند.

[٣- منزه بودن از عيوب تنفرآميز جسمى‌]

بايد پيامبران از تمام عيوب و نواقص بدنى و اخلاقى‌ (بد نامى خانواده و فاميل، ناپاكى پدر يا مدار، خشونت و تند خويى، نشانه‌هاى دنائت و پستى روح و همچنين امراض و بيمارى‌هايى تنفرآميز) كه موجب نفرت و پراكندگى مردم و در نهايت، بى نتيجه ماندن برنامه‌هاى تعليم و

[١]-/ ذكر اين قرائن به درازا مى‌كشد. خوانندگان گرامى مى‌تواند به كتاب تنزيه الانبياء تأليف‌دانشمند بزرگ شيعه، سيد مرتضى مراجعه كنند