رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٩ - دلائل عصمت

عمدى- را منافى مقام نبوت نمى‌دانند!

گروهى ديگر نيز كه معتقدند ارتكاب گناهان كبيره، مضّر مقام نبوت است و بايد پيامبر از اين نوع گناهانمعصوم و مصون باشد، عقيده دارند كه ارتكاب گناهان صغيره، [١] به شرط اينكه نشانه پستى و خفت و خوارى‌ [٢] انجام دهنده آن نباشد، منافى مقام نبوت نيست.

٢- آيا بايد پيامبر از تمام گناهان عمدى و سهوى، معصوم باشد؟ يا تنها مصونيت از گناهان عمدى كافى است؟

بعضى معتقدند كه: ارلتكاب گناهان سهوى، مانع احراز مقام نبوت نيست. [٣]

٣- آيا بايد مصونيت از گناه، از آغاز تا پايان عمر باشد؟ يا بعد از مبعوث شدن به مقام نبوت؟ [٤]

در اين قسمت نيز از نظر زمان صدور گناه، اختلافاتى وجود دارد.

تنها گروهى كه معتقد به لزوم عصمت پيامبران- از نظر نوع، كيفيت، زمان، عمدى، سهوى، صغيره و يا كبيره- است، شيعه اماميّه مى‌باشد ١

[دلائل عصمت‌]

[١]-/ اين گروه، فرقه معزله مى‌باشند

[٢]-/ به عنوان مثال: گناهى را كه نشانه پستى و موجب خفت مى‌دانند، سرقت اشياء بسيار ناچيز و كوچك‌ (يك لقمه نان) مى‌باشد

[٣]-/ ... و اشاعره تجويز نكنند تعمّد صغائر و كبائر را و تجويز كنند صغيره را سهواً. (اسرار الحكم، ص ٤٠٣)

[٤]-/ بسيارى از اهل سنت، عصمت را مخصوص بعد از بعت مى‌دانند