رهبران بزرگ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٩

تربيتى آنها مى‌گردد، منزه و پاك باشند، زيرا در غير اين صورت، هدف اصلى بعثت آنها تأمين نخواهد شد.

توضيحات‌

١- آنچه كا اشاره شد، نظريه اكثريت علماء و دانشمندان‌ شيعه‌ است و گر نه به ندرت مخالفينى درباره خصوصيات مسئله ديده مى‌شود، مثلًا دانشمند معروف شيعه، مرحوم شيخ مفيد در كتاب اوائل المقالات تصريح مى‌كند كه: ارتكاب گناهان سهوى- كه نشانه پستى شخص مرتكب نباشد- قبل از مبعوث شدن به مقام نبوت، مصر به احراز اين مقام نيست.

٢- در آيات قرآن مجيد و سخنان پيشوايان بزرگ اسلام عباراتى ديده مى‌شود كه قابل تطبيق بر همين معنى است. مثلًا: در جريان عشق آتشين زليخا نسبت به يوسف (عليه السلام) و خلوتگاه عجيبى كه براى انحراف فكر يوسف (عليه السلام) فراهم ساخته بود، قرآن مى‌فرمايد:

«و لقد همّت به و همّ بها لو لا ان را برهان ربّه‌ ... آن زن قصد او كرد و او نيز- اگر برهان پروردگار را نمى‌ديد- قصد وى مى‌نمود ...» [١]

در نهج البلاغه در خطبه عقيل، على (عليه السلام) مى‌فرمايد:

«به خدا سوگند اگر هفت اقليم روى زمين و آنچه را در زير افلاك آن واقع شده به من دهند تا درباره مورچه‌اى ستم كنم و پوست جوى را از دهان وى بيرون كشم، نخواهم كرد. دنياى شما در نظرم از برگ درخت نيم جويده‌اى كه در همان دهان ملخى است، پست‌تر است!

[١]-/ (يوسف/ ٢٤)