بر برخى، برترى دارند، فضيلت بخشيده است. قتاده گويد منظور درجات اعمال است، چنان كه گفته مى‌شود، اسلام، درجه‌اى است، فقه، درجه‌اى است، هجرت، درجه است، جهاد در هجرت، درجه‌اى است و كشته شدن در راه هجرت، نيز درجه‌ايست.

عبد اللَّه بن زيد گويد: مقصود، درجات نه‌گانه‌اى است كه در سوره برائت آمده است:

(ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَ لا نَصَبٌ وَ لا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَطَؤُنَ مَوْطِئاً يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَ لا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ- وَ لا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً وَ لا يَقْطَعُونَ وادِياً إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ) (سوره توبه ١٢٠ و ١٢١ يعنى در راه خدا تشنگى و رنج و گرسنگى به آنها نمى‌رسد و در جايى كه كافران را بخشم آورد، قدم نمى‌گذارند و به دشمنى دستبردى نمى‌زنند، مگر آنكه بعوض آن براى ايشان عمل شايسته‌اى نوشته شود كه خداوند اجر نيكوكاران را ضايع نمى‌سازد، هيچ خرجى كوچك يا بزرگ نكنند و هيچ واديى را نپيمايند مگر اينكه براى آنها نوشته شود تا خدا بهتر از آنچه عمل مى‌كرده‌اند، ايشان را پاداش دهد.

(وَ مَغْفِرَةً وَ رَحْمَةً): بيان اين است كه نعمت آخرت، خالص بوده، هيچگونه غم و ناراحتى بدان آميخته نيست، بلكه خداوند گناهان را كه موجب ناراحتى هستند.

آمرزيده، با دادن نعمتها و كرامتها، بندگان مجاهد را مورد رحم و محبت خويش قرار مى‌دهد.

(وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً)، خداوند همواره نسبت به بندگان خود، آمرزگار بوده نسبت به ايشان رحم و تفضل دارد.

پرسش چرا در ابتداى آيه، فرمود: خداوند جهاد كنندگان را كه به مال و جان خود جهاد مى‌كنند، بر تخلف كنندگان بدون عذر، بيك درجه، برترى داده است و در آخر آيه فرمود: خداوند جهاد كنندگان را با اجرى عظيم و درجاتى برترى داده است؟ آيا اينها متناقض نيستند،