ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٨١ - مقصود

ديگر اينكه خداوند مؤمنان را اينطور وصف كرد كه ايشان را اهل هدايت مى‌نامند، چه مى‌گفتند: آنها مؤمن هستند، از اينرو خداوند متعال فرمود: در باره ايشان اختلاف نكنيد و همگى آنها را منافق بناميد.

(وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبِيلًا): كسى كه خداوند او را بگمراهى نسبت دهد، فايده‌اى ندارد كه ديگرى به هدايت او حكم كند. چنان كه گفته مى‌شود: كسى كه قاضى او را جرح كند و به او نسبت بى عدالتى دهد، تعديل ديگران براى او فايده ندارد.

جعفر بن حرث گويد: كسى كه خداوند در حكم او را گمراه گردانيده است، براى او در گمراهيش حجتى نمى‌يابى. وى گويد: دليل اينكه آنان خودشان اين كفر را براى خود كسب كرده‌اند و خداوند آنها را بر اين كار اجبار نكرده، اين است كه به دنبال اين آيه، مى‌فرمايد:(وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ كَما كَفَرُوا) و كافرى را بخود آنها نسبت داده و اضافه فرموده است‌

.