ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٦ - ترجمه

[سوره النساء (٤): آيه ٦]

(وَ ابْتَلُوا الْيَتامى‌ حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّكاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ وَ لا تَأْكُلُوها إِسْرافاً وَ بِداراً أَنْ يَكْبَرُوا وَ مَنْ كانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَ مَنْ كانَ فَقِيراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ وَ كَفى‌ بِاللَّهِ حَسِيباً (٦))

[١]

ترجمه‌

و يتيمان را آزمايش كنيد تا وقتى كه بالغ شوند. پس اگر در آنها رشد و قابليت سرپرستى اموال يافتيد، اموالشان را به آنها بدهيد و به اسراف و عجله مال آنها را حيف و ميل مكنيد كه مبادا بزرگ شوند و از شما مطالبه كنند و هر كس كه غنى است از تصرف در مال يتيم خوددارى كند و هر كس كه فقير است، در مقابل سرپرستى مال يتيم، بقدر متعارف ارتزاق كند و هنگامى كه مال ايشان را به آنها سپرديد، از آنها گواه بگيريد و خدا براى محاسبه خلق كافى است.

[١] آيه ٦ سوره نساء جزء ٤