ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩٣ - مقصود

پس از ذكر محرمات نسبى به ذكر محرمات سببى مى‌پردازد و مى‌فرمايد:

(وَ أُمَّهاتُكُمُ اللَّاتِي أَرْضَعْنَكُمْ‌): زنانى كه انسان از پستانشان شير خورده است، مادر مى‌نامند بخاطر اينكه ازدواج با ايشان حرام است، خواه مادر رضاعى خود انسان يا مادر رضاعى پدر يا مادر يا ... باشند و همچنين مادر رضاعى زنى كه به انسان شير داده و مادر رضاعى مردى كه پدر رضاعى انسان است، داخل در همين حكم است.

(وَ أَخَواتُكُمْ مِنَ الرَّضاعَةِ): يعنى خواهران رضاعى شما و دختران زنى كه بانسان شير داده است. اينها بر سه دسته‌اند: ١- دخترى كه از پستان مادر نسبى شخص شير خورده، لكن شير متعلق بپدر او نبوده بلكه متعلق به شوهر مادر بوده است. ٣- دخترى كه از پستان زن پدر- نه مادر- شخص شير خورده است.

مادر و خواهر رضاعى بواسطه شير حرام مى‌شوند و اگر شير نباشد، حرمتى نيست و تمام كسانى كه از راه نسب بر انسان حرام مى‌شوند، مثل آنها از راه شير حرام مى‌شوند.

زيرا پيامبر گرامى فرمود: «خداوند از راه شيرخوارگى چيزهايى را كه از راه خويشاوندى، تحريم كرده، حرام شمرده است» بنا بر اين آن هفت گروهى كه از راه خويشاوندى حرام شمرده شده‌اند، از راه شيرخوارگى نيز حرام شمرده مى‌شوند يعنى: مادر رضاعى، خواهر رضاعى، دختر رضاعى، عمه رضاعى، خاله رضاعى، دختر برادر رضاعى و دختر خواهر رضاعى.

در مبحث رضاع بايد در سه قسمت بحث كرد:

١- در باره مدت رضاع، كه مورد اختلاف است. اگر علما مى‌گويند: رضاع در صورتى مؤثر است كه در ظرف مدت دو سال شير خوردن طفل انجام شود و مذهب اصحاب ما نيز همين است. چنان كه شافعى و ابو يوسف و محمد نيز بر همين عقيده‌اند. ابو حنيفه گويد: مدت رضاع دو سال و نيم است. مالك گويد: مدت آن دو سال و يك ماه است و اتفاق كرده‌اند كه شير دادن بچه بزرگ، بى اثر است.

٢- در باره مقدار رضاع، كه نيز مورد اختلاف است. ابو حنيفه گويد: كم و زياد آن موجب حرمت مى‌شود. از ابن عمر و ابن عباس نيز روايت شده است و مذهب‌