ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩٧ - مقصود

اينك اصل داستان:

سعيد بن جبير از ابن عباس نقل كرده است كه: ابى بن كعب ميگفت: روزى پيامبر خدا سخنرانى كرد و فرمود:

- روزى موسى در ميان بنى اسرائيل، بپا ايستاده، سخنرانى ميكرد. از او پرسيدند:

- داناترين مردم كيست؟

پاسخ داد:

- من خداوند او را مورد سرزنش قرار داده، به او وحى كرد:

- مرا در محل تلاقى دو دريا، بنده‌اى است از تو عالمتر.

موسى گفت:

- آيا ممكن است او را ببينم؟

خطاب رسيد:

- يك ماهى در زنبيل بگذار و حركت كن.

موسى به اتفاق يوشع براه افتاد تا به سنگ رسيد. در آنجا قدرى خوابيدند.

ماهى در زنبيل به جنبش در آمد و در دريا افتاد و دريا شكافته شد. خداوند آب دريا را از پر كردن شكاف، منع كرد و آب همچون طاقى بر سر ماهى قرار گرفت. وقتى كه بيدار شدند، يوشع فراموش كرد كه موسى را از ماجراى مطلع گرداند. بقيه آن روز و شب، راهپيمايى كردند، تا بامداد فردا. موسى به يوشع گفت:

- صبحانه‌مان را بياور كه از اين سفر رنجور شديم.

موسى وقتى احساس خستگى كرد كه از جايى كه خداوند امر كرده بود، گذشت.

يوشع گفت:

- همانوقت كه بكنار سنگ رسيديم، ماهى را فراموش كردم ...

ماهى در حفره‌اى خالى از آب، قرار گرفته و موسى و يوشع در شگفت مانده بودند.