(وَ إِذْ قالَ مُوسى‌ لِفَتاهُ لا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ أَوْ أَمْضِيَ حُقُباً (٦٠) فَلَمَّا بَلَغا مَجْمَعَ بَيْنِهِما نَسِيا حُوتَهُما فَاتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ سَرَباً (٦١) فَلَمَّا جاوَزا قالَ لِفَتاهُ آتِنا غَداءَنا لَقَدْ لَقِينا مِنْ سَفَرِنا هذا نَصَباً (٦٢) قالَ أَ رَأَيْتَ إِذْ أَوَيْنا إِلَى الصَّخْرَةِ فَإِنِّي نَسِيتُ الْحُوتَ وَ ما أَنْسانِيهُ إِلاَّ الشَّيْطانُ أَنْ أَذْكُرَهُ وَ اتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ عَجَباً (٦٣) قالَ ذلِكَ ما كُنَّا نَبْغِ فَارْتَدَّا عَلى‌ آثارِهِما قَصَصاً (٦٤))

ترجمه:

موسى به شاگرد خود گفت: براه خود ادامه دهم تا به محل تلاقى دو دريا رسم يا مدتى دراز به سر برم. همين كه به محل تلاقى دو دريا رسيدند ماهى خود را فراموش كردند و ماهى راه خود را به اعماق دريا پيش گرفت و چون بگذشتند، به شاگرد خود گفت: صبحانه ما را بياور كه از اين سفرمان خستگى بسيار ديديم. گفت: آيا ديدى؟

وقتى كه به آن سنگ پناه برديم، ماهى را از ياد بردم و جز شيطان كسى آن را از ياد من‌