ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٠٢ - اعراب

بيان آيه ١٦٩- ١٧٠

قرائت:

يمسكون: ابو بكر به سكون ميم و ديگران بفتح ميم و تشديد سين خوانده‌اند و هر دو بيك معنى است.

لغت:

خلف: قرنى كه بدنبال قرنى ديگر آيد و چيزى كه بجاى چيزى ديگر نصيب انسان شود. اين چيز ممكن است بد. و ممكن است خوب باشد. لبيد گويد:

يعنى: آنهايى كه در پناه آنها زندگى مى‌شد، رفتند و در ميان مردمى گرفتار شدم كه مزاحم هستند.

هر گاه اين كلمه بفتح لام استعمال شود، بيشتر معناى عوض و جانشين خوب مى‌دهد.

عرض: چيزى كه عارض شود.

درس: قرائت مكرر كتاب. درس منزل، يعنى خانه‌اى كه زياد در معرض باد و باران قرار گرفته و ويران شده است و اثرى از او باقى نمانده.

تمسك: امساك و چنگ زدن.

اعراب‌

ياخذون: حال از ضمير «ورثوا»( وَرِثُوا الْكِتابَ‌): صفت براى «خلف»( أَ لَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ ... إِلَّا الْحَقَ‌): جمله معترضه. وقف جز بر سر «ما فيه» جايز نيست.