ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٣٢ - نظم آيه

(إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَ بَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ‌): من براى مردم مؤمن ترساننده از عذاب و بشارت دهنده به ثوابم. علت اينكه فقط مردم مؤمن را مى‌گويد، اين است كه آنها فقط از بشارت و تهديد او استفاده مى‌كنند و گرنه او براى تمام مردم، انجام وظيفه مى‌كند.

اينكه مى‌گويد:(إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ) دليل است بر بطلان قول جبريان، زيرا اگر همه كارها مخلوق خدا بود، استثناى از آن صحيح نبود، به نظر جبريان، هيچكس مالك چيزى نيست ولى در اين آيه مى‌گويد: آنچه را بخواهد من مالك هستم.

و اينكه مى‌گويد:(وَ لَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ) دليل است بر اينكه قدرت، قبل از فعل است، زيرا اگر همراه فعل بود، نمى‌توانست بوقت علم غيب، طلب خير كثير كند.

نظم آيه:

ابو مسلم گويد: چون در آيه پيش بيان كرد كه پيامبر خدا غيب نمى‌داند، در اينجا بيان كرد كه علم غيب، مخصوص كسى است كه مالك سود و زيان است. يعنى خدا.

برخى گويند: اين آيه نيز در جواب سؤال ايشان است. يعنى: من كه مالك سود و زيان خود نيستم، چگونه علم غيب دارم؟!