ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٤٥ - مقصود

كن، برخى گويند: يعنى بهر خصلت پسنديده.

(وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ‌): از مردم نادان، بعد از آن كه بر آنها اتمام حجت كردى و از هدايت آنها مأيوس شدى، اعراض كن تا از قدر و منزلت تو كاسته نشود، زيرا گفتگو كردن با آدم سفيه و نادان موجب حقارت انسان مى‌شود. نمى‌توان گفت اين آيه، با آيه قتال نسخ شده است، زيرا اين آيه، عام است و با آيه قتال، كافر از آن استثنا شده است.

ابن زيد گويد: وقتى كه اين آيه نازل شد، عرض كرد: با غضب چه بايد كرد؟ از اينرو آيه بعد نازل شد.

(وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ‌): هر گاه شيطان در دل تو وسوسه كند، از خداوند بخواه تا ترا در پناه خود حفظ كند. اين معنى از ابن عباس است، برخى گويند يعنى اگر شيطان ترا از اطاعت دستور خدا منع كرد، بخدا پناه ببر.

(إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ‌): خداوند شنوا و داناست. برخى گويند: يعنى دعاى ترا مى‌شنود و بحال تو آگاه است. برخى گويند: نزغ اولين وسوسه و مس بعد از دست يافتن است.

از اينرو خداوند ميان پيامبر و ديگران فرق گذاشته است. در مورد پيامبر،(إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ) گفته و در باره ديگران مى‌گويد:(إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ) (آيه بعد)