ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣١ - مقصود

موجب هلاك و پريشانى بود، قبلا نديده بودند. همين كه گرفتار اين بلاها شدند، نزد موسى رفتند و گفتند: خداوند هميشه دعاى تو را مستجاب مى‌كرد. از خدا بخواه تا ما را نجات دهد. برخى گفته‌اند: يعنى طبق آن عهدى كه داريم و اگر ايمان بياوريم، خداوند بلا را دفع مى‌كند، خدا را بخوان. ابو مسلم گويد: يعنى خدا را بعهد نبوت بخوان. طبق اين معنى، باء براى قسم است، يعنى بحق نبوتى كه خداوند بتو داده است كه اگر دعا كنى ما را نجات مى‌دهد.

(لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَ لَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرائِيلَ‌): اگر عذاب را از ما دور سازى، به رسالت تو ايمان مى‌آوريم و بنى اسرائيل را از خدمت و كارهاى سخت آزاد مى‌كنيم و با تو مى‌فرستيم.

(فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلى‌ أَجَلٍ هُمْ بالِغُوهُ إِذا هُمْ يَنْكُثُونَ‌): منظور از «اجل» مدتى است كه خداوند براى آنها تعيين كرده بود. يعنى همين كه مدت مقدر و تعيين شده، فرا رسيد و عذاب را از آنها دور ساختم، عهد شكنى كردند.

(فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْناهُمْ فِي الْيَمِّ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ كانُوا عَنْها غافِلِينَ‌): بر اثر كردار و رفتار ناپسندشان از آنها انتقام گرفتيم و آنها را بدريا غرق كرديم، زيرا آيات و حجج ما را تكذيب كردند و نبوت موسى را تصديق نكردند. عذاب هنگامى بر آنها نازل شد كه غافل بودند. برخى گويند: يعنى كارهاى غفلت آميز ايشان باعث نزول عذاب شد

.