ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٥٤ - مقصود

معجزات انبياء باشد. اينكه مى‌فرمايد: آيات ما را تكذيب كردند، بيان اين است كه آنها بخاطر تكذيب آيات، مستحق بودند كه از آيات خدا محروم شوند.

٢- يعنى آنها را از معجزات ديگرى كه براى انبيا ظاهر مى‌سازم، محروم خواهم ساخت، زيرا به اندازه‌اى كه براى آنها يقين حاصل شود، معجزاتى بآنها نشان داده‌ام.

معجزه هنگامى نشان داده مى‌شود، كه فايده آن ايمان آوردن همه يا بعضى از افراد باشد. پس منظور از صرف اين است كه: جمله معجزات را براى آنها ظاهر نمى‌سازد يا اينكه آنها را از مشاهده آن محروم مى‌سازد و براى كسانى ظاهر مى‌كند كه از آن نفعى ببرند. اين وجه را قاضى اختيار كرده است، زيرا جمله بعد مؤيد آن است.

٣- يعنى دروغگويان و متكبران را از آيات و معجزات خود منع مى‌كنم و آنها را به انبياى خود اختصاص مى‌دهم. اين تعبير نظير اين است كه گفته شود: آياتم را از دروغگويان و متكبران منع خواهم كرد.

از اين آيه استفاده ميشود كه قول برخى كه گفته‌اند خداوند نيل را بفرمان فرعون در آورده بود، باطل است.

٤- مقصود از صرف، منع است. يعنى آنها را از اينكه آيات مرا باطل كنند و به آن زيانى برسانند، منع مى‌كنم. زيرا من حامى و حافظ آيات خود هستم.

اين تعبير مثل اين است كه گفته شود، فلانى با كارهاى خويش، زبان دشمنان را از بدگويى و انتقاد بسته است.

بنا بر اين‌(ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآياتِنا) متصل بما قبل خود هست، نه متصل به‌(سَأَصْرِفُ ...) ٥- يعنى متكبران را بوسيله هلاك كردن يا بوسيله‌اى ديگر، از ابطال آيات و منع تبليغ باز مى‌دارم تا نتوانند ضررى به آيات و مبلغين برسانند. چنان كه مى‌فرمايد:

(وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ) (مائده ٦٧: خداوند ترا از مردم حفظ مى‌كند) طبق اين وجه، منظور از آيات قرآن و كتابهاى ديگر آسمانى است. همچنين جمله‌(ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا ...) به ما قبل خود تعلق دارد.