نويسنده، كتابش را با سرآغازى زيبا آغاز كرده و روش خود را مبنى بر واقع نگرى و بى طرفى در بيان آرا و نقد آنها تبيين كرده و اظهار داشته كه اختلاف آراء، نقطه قوت انديشه و حالت طبيعى و مثبت آن است، وى ابتدا بخشى از سخن شيخ الشريعه اصفهانى را نقل كرده كه متضمن اصلى از اصول اخلاق علمى، يعنى اصل نقد سازنده و ارزيابى علمى است و علماى سلف صالح همواره بر آن بوده‌اند، سپس به آثار مبارك اين اصل اشاره مى‌كند و براى آن شواهد و ادلّه‌اى مى‌آورد. مؤلف گرامى با اين كلمات رسا، چنان شرح صدر بالايى از خود نشان داده كه مايه دلگرمى پژوهش‌گران در مسئوليت‌هاى علمى و دينى‌شان است .

اثر اين عبارات در نگارنده اين مقاله چنان بود كه به او جرأت داد تا در اين زمينه وارد ميدان مناقشه علمى و مباحثه‌اى واقع گرايانه شود . اين فرصت گران‌بها را مغتنم شمرده و از همه اهل علم تقاضا مى‌كنم كه همچون مؤلف گران‌قدر خود را به اين روحيه باز آراسته و ديگران را در راه خدمت به علم و دين حنيف، به نقد وارزيابى علمى ترغيب كنند. مى‌توان قاطعانه ادعاكرد كه در طول تاريخ، حوزه‌هاى علميه قبل از مراكز علمى جديد پيشتاز ترويج نقد علمى بوده‌اند. گزافه نيست اگر بگوييم جنبش علمى در علوم اسلامى، معلول همين روش نقد علمى است كه از كتاب و سنت فرا گرفته است؛ زيرا شريعت مقدس، پرورش يافتگانش را به گونه‌اى تربيت كرده كه حق را، هر كجا كه باشد جستجو كرده و تسليم آن شوند.

نويسنده ارجمند، سپس به انگيزه هايى كه او را وادار به تأليف اين كتاب