الف. تعريف لغوى: «اجاره»، در لغت، اسم براى اجرت است، اجرت، مزدى است كه در مقابل انجام كارى پرداخت مى‌شود، (١)چنانكه كرايه غالباً به معناى مزد، در اجاره غير ذوى العقول به كار مى‌رود. (٢)كلمه «اجاره» به هر سه حركت همزه تلفظ شده است اما تلفظ به كسر همزه مشهورتر است. (٣)

ب. تعريف اصطلاحى: اجاره ـ همچون اسامى ديگر معاملات ـ (٤)عقد

(١) العين، ج ٦، ص ١٧٣؛ تهذيب اللغة، ج ١١، ص١٨٠؛ المغرب فى ترتيب المعرّب، ص ٢٠؛ معجم مقاييس اللغة، ج ١، ص ١٦٣.
(٢) العين، ج ٥، ص ٤٠٣ ؛ المحيط فى اللغة، ج ٦، ص ٣١٦؛ معجم مقاييس اللغة، ج ٥، ص ١٧٣.
(٣) لسان العرب، ج١ ص ٧٨ ؛ المحيط فى اللغة، ج ٧، ص ١٧١؛ تاج العروس، ج٣، ص٧.
(٤) المبسوط، ج ٣، ص ٢٢٢؛ شيخ طوسى چنين مى‌گويد: «اجاره عقدى است جهت داد و ستد و از عقود لازم، همانند بيع است»؛ تذكرة الفقهاء، ج ٢، ص ٢٩٠ (چاپ سنگى)، علامه مى‌گويد: «اجاره از نظر ماهيت، عقدى لازم است كه اقتضاى تمليك منفعتى خاص را در مقابل بهايى مشخص دارد». در تعريف اجاره تعبير «تمليك» بين فقيهان، مشهور است: مسالك الافهام، ج ٥، ص ١٧١ ؛ جواهر الكلام، ج ٢٧، ص ٢٠٤.