در جستجوي عرفان اسلامي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٣ - ٢ همه جانبه بودن

مى‌كنند برترى مهمى بخشيده، و به هر يك از اين دو گروه [نسبت به اعمال نيكشان] خداوند وعده پاداش نيك داده، و مجاهدان را بر خانه‌نشينان با پاداشى بزرگ برترى بخشيده است.

در روايات نيز در فضيلت جهاد مى‌خوانيم:

ما اَعْمالُ الْعِبادِ كُلِّهِمْ عِنْدَ الْمُجاهِدينَ في سَبيلِ اللهِ اِلاّ كَمَثَلِ خَطّاف اَخَذَ بِمِنْقارِهِ مِنْ ماءِ الْبَحْر؛[١] اعمال شايسته همه بندگان، در مقايسه با مجاهدت مجاهدان راه خدا نيست مگر مانند بهره اى كه پرستويى با منقار خود از آب دريا برمى گيرد!

هم‌چنين امام صادق(عليه السلام) در روايتى مى‌فرمايد:

اَفْضَلُ الاَعْمالِ الصَّلاةُ لِوَقْتِها وَ بِرُّ الْوالِدَيْنِ وَالْجِهادُ في سَبيلِ اللهِ؛[٢] بهترين كارها نماز اول وقت و نيكى به پدر و مادر و جهاد در راه خدا است.

راستى اگر هدف عرفان و مقصد عالى آن نيل به «لقاء الله» است، پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) در روايتى يكى از ويژگى‌هاى شهيد را اين‌چنين ذكر مى‌فرمايد:

وَالسّابِعَةُ اَنْ يَنْظُرَ اِلى وَجْهِ اللهِ؛[٣] هفتمين خصلت شهيد اين است كه به وجه الله نظر مى كند.

اكنون قضاوت كنيد، آن مسلك عرفانى كه مى‌گويد: «به جبهه و جنگ كارى نداشته باش و برو در خانه بنشين و ذكر بگو»، آيا چنين مسلكى مى‌تواند انسان را در همه ابعاد وجودش به سوى خدا حركت دهد؟ مگر جهاد يكى از شؤون زندگى انسان و در عداد فروع ده‌گانه دين، در كنار نماز و روزه، يكى از دستورات خدا و از واجبات شرع نيست؟ مگر پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله)نفرمود، كسى كه اين راه را بپيمايد به لقاء الله خواهد رسيد؟ پس چگونه است كه كسانى مى‌گويند، جهاد را كنار بگذار و «ناد‌على» بخوان كه پدر