شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٤ - انگيزه هاى گوناگون پذيرش عذر در بين مردم

اميدوارى به رحمتت مى‌گردد، سبب شده است آرزوى من به رحمت تو بسيار شود. پس گرچه عمل من اندك است ولى اميدم بس فراوان مى‌باشد و گويا آن، اين را جبران مى‌كند.

* * *

اِلهي كَيْفَ اَنْقَلِبُ مِنْ عِنْدِكَ بِالْخَيْبَةِ مَحْرُوما؛ خداوندا، چگونه از نزد تو محروم و دست خالى برگردم؟

خداوندا، حالا كه اين‌قدر به لطف تو دل بسته‌ام و اميدوار شده‌ام و نسبت به تحقق آمال و آرزوهايم حسن ظنّ به تو دارم، حال چگونه مرا از خانه‌ات محروم و دست خالى برمى‌گردانى؟ اگر آرزويم برآورده نشود، با آن جود و كرم تو سازگار نيست. درست است كه عمل من كم و اندك است ولى سرانجام اميد من به جود توست.

مناجات‌كننده از آن اوج دلال، آرام آرام به قوس نزولى بازمى‌گردد و به تواضع روى مى‌آورد.

* * *

اِلهي وَ قَدْ أَفْنَيْتُ عُمْري في شِرَّةِ السَّهْوِ عَنْكَ وَ اَبْلَيْتُ شَبابي في سَكْرَةِ التَّباعُدِ مِنْك؛ خداوندا، من عمر خودم را در نادرستى و غفلت از تو نابود، و جوانى خود را در مستى دورى از تو فرسوده كردم.

اين فراز، بيان ديگرى از تقويت روحيّه ادب در پيشگاه پروردگار و به جوش آوردن مجدّد درياى رحمت الاهى و پيدا كردن استعداد و شايستگى درك رحمت خداوند است.