شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٥ - نگاهى گذرا به نعمتهاى الاهى

در آن به كار رفته و اگر يكى از آن‌ها از كار بيفتد، چشم از كار مى‌افتد و انسان حاضر است بهايى گزاف بپردازد تا بينايى خود را به دست آورد. ولى ما قدر اين نعمت را نمى‌دانيم. ارزش ساير اعضا و اندام‌هاى ما با مقايسه چشم معلوم مى‌شود.

بالاتر از آن ابزار فكر و تعقّل آدمى است كه اگر تمام اعضاى بدن كسى كاملا سالم و زيبا باشند ولى عقل او ناقص باشد هيچ ارزشى نخواهند داشت.

آيا خداوند اين‌ها را به انسان فروخته است؟ آيا در مقابل آن‌ها پولى گرفته است؟ چشم، گوش، دست، پا، انگشتان، قلب، ريه، كبد و اين اندام‌هاى فراوانى كه هر كدام نقش بزرگى در حيات ما دارند را رايگان در اختيار ما قرار داده است.

كسى كه حاضر است كليه يا قلب يا برخى از اندام‌هاى خود را به نيازمندى اهدا كند چقدر موجب محبّت و امتنان مى‌گردد و بيمار و بستگان فردى كه به او اهدا شده نسبت به اهداكننده چقدر علاقمند مى‌شوند، حال بنگريد كه خدايى كه همه اين اندام‌ها را رايگان به ما داده چقدر بر ما منّت دارد.

پس ساده‌ترين راه محبّت به خدا، كه يكى از آثارش دست برداشتن از گناه است، فكر كردن درباره نعمت‌هاى خدا است. علاوه بر نعمت‌هايى جسمانى، عقل و انبيا(عليهم السلام) و كتاب آسمانى كه براى هدايت ما فرستاده شده، موقعيتى كه در جامعه داريم، عيبهايى كه