شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٠ - ٤ شياطين انسى

به صورت‌ها و حيله‌هاى مختلفْ وسوسه مى‌نمايند. بايد همواره توجّه داشت كه در تيررس آن‌هاييم و هر گاه زمينه گناه فراهم شود در نزديكى دام آن‌ها قرار گرفته‌ايم، همانند تاجرى كه با تمام طلاها و يا چك‌هاى مسافرتى خود در بيابان دچار دُزد گشته كه بايد به سرعت فرار كند، ما نيز بايد همين‌گونه از شرّ اين دشمنان به سوى خداوند فرار كنيم.

بنابر لازم است چند چيز را بدانيم:

١. دشمنانى داريم كه همواره در تعقيب ما هستند و مى‌خواهند سرمايه‌هاى ايمان و معرفت ما را بدزدند.

٢. به تنهايى از عهده اين دشمنان بر نمى‌آييم و به همين خاطر است كه اميرمؤمنان(عليه السلام) مى‌فرمايند: «اِلهي قَلْبى مَحْجُوبٌ وَ نَفْسي مَعْيُوبٌ وَ عَقْلي مَغْلوُبٌ وَ هَوائي غالِب؛[١] خداوندا، قلب من محجوب و نفس من معيوب و عقل من مغلوب و هواى نفس من غالب است».

٣. بايد از چنگ اين دشمنان به سوى كسى فرار كنيم كه ما را از شرّ نفس، شيطان‌هاى جنى و شيطان‌هاى انسى حفظ كند.

٤. اين فرار به معناى دويدن دل و جدا شدن از هوس‌ها است، وگرنه نفس هميشه با ما است و فرار از آن بى‌معنى است و خدا هم همه جا هست و جاى مخصوصى ندارد؛ «فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ الله».[٢]

* * *