شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٥٣ - خاطره اى از بهلول
در قصرهاى آنچنانى از آن لذتهاى نامتناهى بهره مىبرند. بسيارى از مباحات و خوردنىهاى مجاز و شنيدنىهاى مباح، سبب بعضى محروم شدنها و كسالت در مقابل اداى وظايف مىشوند و بيمارىهاى جسمى و روحى به وجود مىآورد. چه بسيارند بيمارىهايى كه بر اثر پرخورى پيدا شدهاند، افراد شكمپرور نمىتوانند به درستى از فكر و نيروهاى بدنى خود استفاده كنند، و حوصله امر به معروف و نهى از منكر ندارند و نه مىتوانند موعظهاى بشنوند و يا ديگران را از موعظه بهرهمند كنند، حتى نمىتوانند چيزى را خوب ياد بگيرند و يا چيزى به كسى ياد بدهند.
اگر انسان بخواهد از نعمتهاى بهشتى بهرهمند شود و به تماشاى جلوههاى الاهى برسد به گونهاى كه از ديدن آنها بىهوش گردد، بايد بهاى آن را بپردازد.
در روايت است كه خداوند تعالى براى بندگان خود متناسب با شأن و شخصيتى كه دارند روزى هفتاد مرتبه و در بعضى روايات سى سال يك مرتبه و برخى سى هزار سال يك مرتبهـ جلوه مىكند و بىهوش مىشوند و گاهى آنقدر طول مىكشد كه همسران بهشتى آنها شكايت مىكنند كه اينها آن چنان از تماشاى جلوههاى الاهى لذّت مىبرند كه ديگر همه چيز را فراموش كردهاند.
* * *
اِلهي وَ اَلْحِقْني بِنُورِ عِزِّكَ الاَْبْهَجِ فَاَكُونَ لَكَ عارِفاً وَ عَنْ سِواكَ مُنْحَرِفاً وَ مِنْكَ خائِفاً مُتَرَقِّباً، يا ذَا الْجَلالِ وَالاِْكْرام؛ خداوندا، من را به نور عزّت خودت كه