شکوه نجوا
(١)
مقدمه
٧ ص
(٢)
شرح مناجات شعبانيّه
٩ ص
(٣)
اهميّت ذكر صلوات
٩ ص
(٤)
نكاتى چند درباره ذكر صلوات
١٠ ص
(٥)
نكته اوّل
١٠ ص
(٦)
يك پرسش و پاسخ آن
١١ ص
(٧)
نكته دوّم
١٢ ص
(٨)
نكته سوّم
١٤ ص
(٩)
خاطره اى از حاج ميرزا على هسته اى اصفهانى
١٥ ص
(١٠)
فرق بين دعا، ندا و نجوا
١٨ ص
(١١)
خاطره اى از مرحوم آيت الله حاج شيخ محمدتقى آملى
٢٤ ص
(١٢)
مكاشفه مرحوم شيخ انصارى
٢٥ ص
(١٣)
انواع دشمنان
٢٧ ص
(١٤)
1 نفس
٢٧ ص
(١٥)
يك خاطره سودمند
٢٨ ص
(١٦)
2 شيطان جنّى
٢٨ ص
(١٧)
3 شيطان زادگان
٢٩ ص
(١٨)
4 شياطين انسى
٢٩ ص
(١٩)
1 علم الاهى نسبت به حال و موقعيّت انسان
٣٣ ص
(٢٠)
2 مديريّت و ربوبيّت تكوينى الاهى
٣٧ ص
(٢١)
خاطره اى از مرحوم حاج ميرزا عبدالعلى تهرانى
٥١ ص
(٢٢)
يك پرسش اساسى و پاسخ آن
٥٤ ص
(٢٣)
انواع عذرخواهى و پذيرش عذر
٧٤ ص
(٢٤)
انگيزه هاى گوناگون پذيرش عذر در بين مردم
٧٦ ص
(٢٥)
شبهه جبر و پاسخ آن
٩٢ ص
(٢٦)
توضيحى پيرامون احتمال سوّم
١٠٠ ص
(٢٧)
سخنى درباره اكسير محبّت
١٠١ ص
(٢٨)
ساده ترين راه ايجاد محبّت به خداوند
١٠٣ ص
(٢٩)
نگاهى گذرا به نعمتهاى الاهى
١٠٤ ص
(٣٠)
يك گمان نادرست و پاسخ آن
١١١ ص
(٣١)
يك پرسش و پاسخ آن
١١٢ ص
(٣٢)
ولايت و اهل آن
١٢٤ ص
(٣٣)
ولايت خداوند
١٢٦ ص
(٣٤)
انواع بندگان
١٣١ ص
(٣٥)
نكته اى در باب ذكر
١٣٣ ص
(٣٦)
منظور از اسماى الاهى
١٣٦ ص
(٣٧)
خاطره اى از بهلول
١٤١ ص
(٣٨)
بحثى پيرامون نور عزّت ابهج
١٥٦ ص
(٣٩)
يك نكته لطيف عرفانى
١٥٩ ص
(٤٠)
پايان شرح مناجات شعبانيّه
١٦٠ ص
(٤١)
شرح مناجات المريدين
١٦١ ص
(٤٢)
ذكر يك نكته ضرورى در آغاز بحث
١٦١ ص
(٤٣)
انگيزه انتخاب مناجات المريدين براى بحث و بررسى
١٦٢ ص
(٤٤)
چند نكته درباره وصول الى الله
١٦٤ ص
(٤٥)
نكته اوّل
١٦٥ ص
(٤٦)
نكته دوّم
١٦٩ ص
(٤٧)
نكته سوّم
١٧٠ ص
(٤٨)
نكته چهارم
١٧١ ص
(٤٩)
نمونه هايى از الطاف الاهى
١٧٩ ص
(٥٠)
محبّت، مفهوم محورى و كليدى مناجات المريدين
١٩١ ص
(٥١)
يك روايت و يك حكايت جالب
١٩٤ ص
(٥٢)
يك تحليل درباره اين روايت
١٩٥ ص
(٥٣)
دو نكته مهم
٢٠٠ ص
(٥٤)
آثار محبّت الاهى
٢٠٢ ص
(٥٥)
محبوبان پروردگار
٢٠٥ ص
(٥٦)
چه كنيم تا محبّ و محبوب خدا بشويم؟
٢٠٦ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص

شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠٠ - دو نكته مهم

عَلِمَ اَهْلُ مَحَبَّتي مَنْزِلَةَ الْمُريدينَ عِنْدي لَكانُوا لَهُمْ اَرْضاً يَمْشُونَ عَلَيْها؛[١] اى داوود، نسبت به شاگردان خود متواضع و فروتن باش و به كسانى كه اراده خدا نموده‌اند (و مى‌خواهند به مقام قرب الاهى دست يابند) سخت‌گيرى نكن. اگر اهل محبّت من مى‌دانستند كه اينان چه منزلتى در پيشگاه من دارند، خاك پاى آن‌ها مى‌شدند تا بر روى آن‌ها راه بروند.

 

دو نكته مهم

دو نكته در اين حديث قدسى وجود دارد:

١. ابتدا انسان گمان مى‌كند كه مراد از مريدين در اين حديث مريدان حضرت داود(عليه السلام) است و خداوند سفارش آن‌ها را به حضرت نموده است. ولى با تأمل مى‌توان دريافت كه منظور كسانى هستند كه اراده قرب الاهى كرده‌اند، هرچند كه هنوز مراحل زيادى را طى نكرده‌اند، و خداوند به مهربانى و عدم سخت‌گيرى درباره آن‌ها سفارش كرده است.

٢. تعبير ارضا يمشون عليها؛ يعنى خاك پاى آن‌ها بودن در هيچ روايت ديگرى ديده نشده و تعبير خيلى بلند و رسايى است كه اگر به مقصدرسيدگان، مقام ره‌پويان را مى‌دانستند در مقابل آن‌ها چون زمين مى‌شدند تا بر روى آن‌ها گام بگذارند.

پس خاكسار شدن و تواضع در مقابل شاگردان و مريدان راه خدا از وظيفه‌هاى مهمّ انبيايى بزرگ چون حضرت داود(عليه السلام) است.

از حضرت صادق(عليه السلام) نيز روايتى آمده است: «اَلْمُحِبُّ اَخْلَصُ النّاس


[١] ملاّ محسن فيض كاشانى، المحجة البيضاء في تهذيب الاحياء، ج ٨، ص ٦٢.