شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨٢ - نمونه هايى از الطاف الاهى
وقتى كه خوب گرسنه شد، مزه غذاى خوشگوار را احساس مىكند و وقتى كه به شدت نياز به محبّت پيدا كرد، لذّت نوازش دست محبّت را مىفهمد وگرنه در شرايط عادّى انسان نهتنها قدر آن را نمىفهمد بلكه ممكن است چون بچّههاى لوس بر اثر نوازش، بداخلاق شود.
مرحوم علامه طباطبايى(رحمه الله) به نقل از مرحوم قاضى طباطبايى(قدس سره) مىفرمودند: «گاهى خداوند بندهاى را سالها به فقر يا بيمارى يا مرض صعبالعلاج و يا علاجناپذيرى مبتلا مىكند تا يك يا الله بگويد. پس يك توجّه به خدا براى نورانيّت انسان به قدرى مفيد است كه سالها تحمل سختى و رنج و گرفتارى را مىطلبد و اين نيز از لطف خداست كه او را در پيچ و خم زندگى گرفتار كند تا از همه چيز و همه جا نااميد گشته و به طرف خداوند جلب شود.
* * *
اَلَّذينَ صَفَّيْتَ لَهُمُ الْمَشارِبَ وَ بَلَّغْتَهُمُ الرَّغائِبَ وَ اَنْجَحْتَ لَهُمُ الْمَطالِبَ وَ قَضَيْتَ لَهُمْ مِنْ فَضْلِكَ الْمَآرِب؛ آنان كه آبشخورهاى آنان را زلال قرار دادى و به خواستههايشان رساندى و درخواستهايشان را برآورده ساختى و به فضل خود نيازهايشان تأمين نمودى.
در اين فراز از دعا چند پاداش براى پيشگامان و رهروانى كه داراى اوصاف ذكر شده در فرازهاى پيشين بوده و در مسير وصول الى الله به مقصد رسيدهاند بيان مىنمايد كه عبارتند از: