شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٦ - يك پرسش اساسى و پاسخ آن
از سوى ديگر همسر فرعون را مثال مىزند كه در دربار فرعون كه بدترين و فاسدترين محيطهاست به مقامى مىرسد كه خداوند درباره او مىفرمايد: «وَضَرَبَ اللهُ مَثَلاً لِلَّذِينَ آمَنُوا امْرَأَتَ فِرْعَوْن».[١] و به چنان مقامات عالى عرفانى مىرسد كه درخواست منزلى در بهشت نزد خدا مىكند، نه مانند برخى از ما كه كاخ و ميوه و همسر بهشتى مىخواهيم، بلكه عندالله را مىطلبد كه مقام جوار الاهى است. پس اگر عامل محيط موجب جبر مىشد مىبايست دربار فرعون كه كثيفترين و فاسدترين محيط است، همسر فرعون را نيز مثل ساير درباريان بسازد و نهتنها چنين نكرد بلكه اين بانوى گرامى به عنوان الگو براى تمام مؤمنان در طول تاريخ مطرح شد. پس اين بهانهها نمىتواند توجيهكننده اشتباهات كسى باشد. اگر انسان سالمى باشد، اعتراف مىكند كه اشتباه كردم و قول مىدهم تكرار نكنم. دست كم نزد خود اقرار و اعتراف كرده و شايستگى بخشش پيدا مىكند. ولى اگر گردنكلفتى و توجيهگرى كند، خداوند مىگويد من چه چيزى را ببخشم در حالى كه او نمىپذيرد كه مرتكب اشتباه شده است.
بارى، اعتراف به گناه و اشتباه در محضر خداوند، آخرين وسيلهاى است كه انسان مىتواند براى تقرّب به خدا از آن استفاده كند و معلوم مىشود كه هنوز مورد غضب و سخط الاهى واقع نشده است، و گرنه مجال چنين اعتراف و اقرارى نمىيافت. بنابراين عرض مىكنيم: اگر
[١] هود (١١)، ٤٦: و خداوند براى مؤمنان زن فرعون را مثال مىزند... .