شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٥ - يك پرسش و پاسخ آن
تقويت نماييم كه هر چه توجه بيشتر شود، شوق ديدار نيز افزونتر خواهد گشت.
بارى، امورى هستند كه موجب الهاء و غفلت دل نسبت به خداوند مىشوند و در نتيجه شوقى هم در دل براى ديدار الاهى وجود نخواهد داشت. شنيدهايم عدهاى كه مجذوب خداوند شده باشد آرام و قرار ندارند و دل آنها با هيچ چيزى غير از خدا انس نمىگيرد و مانند ما انسانهاى معمولى به خستگىها و سرگرمىهاى بىحاصل روى نمىآورند، اينها بر اين باورند كه وَ كُلُّ جَمالِكَ جَميل.
گاهى برخى خواستههايمان، از قبيل توسعه در رزق، سلامتى و شفاى بيماران و... را از صميم قلب مطرح مىكنيم، چرا كه باور كردهايم اينها نيازهاى جدّى هستند. اگر مدّتى بىسر و سامانى كشيده و مستأجر بوده باشيم از صميم دل از خدا درخواست منزل مىكنيم.
اگر كسى نسبت به فردى علاقمند باشد و در عين حال مدتها او را نديده باشد به طور حتم بىصبرانه در انتظار ديدار او خواهد بود. اگر به چيزى غير از شوق ديدار سرگرم شود، آن شوق فروكش مىكند. بنابراين پزشكان درباره كسانى كه گرفتار عشقهاى تند و بيمارىهاى حاصل از آن شدهاند، توصيه مىكنند آنها را به چيزى سرگرم كنيد. چرا كه هر چه ذهن و دل متمركز بر ياد و خاطره معشوق گردد، اشتياق نيز بيشتر مىگردد.