شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٣ - نكته اى در باب ذكر
عقاب خوانده مىشود بالاتر است. لازمه محبّت آن است كه اگر كسى در مقابل محبوب فروتنى كرد، توقّع پاداش نداشته باشد. البته محبّت سقف معينى ندارد، بلكه مراتب نامحدودى دارد كه بايد، هر روز از خدا افزايش آن را بخواهيم.
* * *
اِلهي وَ اَلْهِمْني وَلَهًا بِذِكْرِكَ اِلى ذِكْرِكَ وَ هِمَّتي في رَوْحِ نَجاحِ أَسْمائِكَ وَ مَحَلِّ قُدْسِك؛ خداوندا، شوق و رغبت و شيدايى با ذكر خودت براى ذكر بالاتر به من عنايت كن و همّت من را در يك آرامشى قرار بده كه از راه رسيدن به اسما و محل قدس تو حاصل مىگردد.
گويا در رابطه با فراز قبلى اين مناجات، اين سؤال مقدّر وجود دارد كه خدايا حال كه فهميدم بايد در مقابل ولىنعمتْ سپاسگزار باشم و در ميان اهل محبّت و ولايتت قرار بگيرم، براى آنكه بر محبّتم مرتب افزوده گردد بايد چه كار كنم؟
در اين فراز پاسخ آن پرسش مقدّر داده شده است كه: راه آن اين است كه سعى كنيد هر چه بيشتر توجّه به خدا و ياد او در دل شما وجود داشته باشد. چرا كه بر اساس علم روانشناسى و نيز تجربه، هر قدر كه انسان نسبت به چيزى بيشتر متمركز باشد، محبّت آن در قلب او افزايش مىيابد. پس راه افزايش محبّتْ ياد و ذكر الاهى است.
نكتهاى در باب ذكر
البته كسى گمان نكند منظور از ذكر، در دست گرفتن يك تسبيح هزار