شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٨ - 2 مديريّت و ربوبيّت تكوينى الاهى
عبادت مىكنند مزدى چون بهشت دريافت مىكنند، ولى كسانى چون امير مؤمنان و ائمه(عليهم السلام) به بالاتر از بهشت يعنى رضوان الاهى نايل مىشوند. وَرِضْوانٌ مِنَ اللهِ أَكْبَر.[١]
وقتى كه چيزى مثل هواى خنك در تابستان مورد رضايت و پسند ما باشد، سه موضوع وجود دارد:
١. درك اين مطلب كه هواى خنك در تابستان ملايم طبع ماست؛
٢. خود آن هواى خنك؛
٣. احساس لذتى كه از آن خنكى هوا در تابستان براى ما ايجاد مىشود.
در مورد خداوند بايد گفت: «خداوند با هر كمالى ملايمت و با هر ضد كمالى مخالفت و منافرت دارد». إِنَّ اللهَ يُحِبُّ التَّوّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ[٢] ـ إِنَّ اللهَ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتال فَخُور.[٣]
پس وقتى بخواهيم بين ذات خدا و مقام فعل خارجى آنها مراتبى در نظر بگيريم مثل اين كه خداوند آن را دوست دارد يا نمىپسندد. بايد گفت دوست داشتنِ كمالات كه عين ذات خداوند است رضا، و دوست نداشتن، سخط است. البته به مجرّد اينكه انسان مرتكب گناهى شود مورد سخط و غضب الاهى قرار نمىگيرد وگرنه مهلت انجام آن را پيدا نمىكند.
[١] توبه (٩)، ٧٢: رضايت الاهى بالاتر است. [٢] بقره (٢)، ٢٢٢: خداوند هر كسى را كه رو به طهارت بياورد دوست مىدارد. [٣] لقمان (٣١)، ١٨: خداوند هر انسان خيالپرداز فخرفروش را دوست ندارد.