شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠٧
ويژه جوانان عزيز، اين است كه براى زياد شدن محبّت به خدا و محبوب شدن در پيشگاه او چه بايد بكنيم؟
در پاسخ به اين پرسش، اگر بخواهيم بحثهاى تعبّدى و نقلى را مطرح بنماييم بسيار گسترده خواهد شد و آيات و روايات در اين زمينه فراوان است، ولى به عنوان يك اصل كلّى كه تجربه شخصى نيز در محبّتهاى عادّى مؤيّد آن است، مىگوييم: هرچه انسان درباره خوبىهاى يك فرد بيشتر بيانديشد او را بيشتر دوست خواهد داشت.
در حديث قدسى نيز آمده است كه خداوند، به حضرت داود(عليه السلام) مىفرمايد: مرا محبوب خلق گردان. حضرت عرض كرد: چگونه چنين كارى را انجام دهم؟ فرمود: نعمتهاى من را به ياد آنها بياور. انسانها به طور فطرى كسى را كه به آنها احسان و تفضّلى كند دوست مىدارند. لذا انسان هر چه بيشتر در مورد نعمتهاى الاهى و صفاتى كه منشأ اين نعمتها شدهاند تفكّر كند محبّت او به پروردگار افزوده مىگردد. همانگونه كه مردم مثلا حاتم طايى را به خاطر سخاوتى كه داشت دوست مىداشتند در حالى كه اگر از سخاوت او بهرهمند نيز مىشدند او را بيشتر دوست مىداشتند.
حال اگر انسان بفهمد كه سراپا غرق در نعمتهاى الاهى است و چه كمكهايى به او كرده، چه جاهايى آبروى او را حفظ نموده، چه بلاهايى را از او دفع كرده، او را به چه راههاى خيرى كشانده و چه مقدّماتى براى پرهيز او از گناه و خطا فراهم ساخته است و... طبعاً محبّت او بيشتر و بيشتر خواهد گشت.