شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٣ - يك پرسش اساسى و پاسخ آن
١. همين معنايى كه غالباً در كتب دينى آمده و با حذف مضافاليه يعنى لقاء الحساب و لقاء الاجر و لقاء يوم الدين و... مىباشد؛
٢. برداشتن پردهها و حجابها؛ يعنى كنار رفتن همين دنياست و در قيامت، كه روز آشكار شدن نهانىها و دريده شدن پردههاست، تحقّق مىيابد و همه بندگان، خود را در حضور خدا مىبينند و نداى «لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ» را مىشنوند كه خداوند پاسخ مىدهد: «للهِِ الْواحِدِ الْقَهّارِ» چرا كه هيچ نَفَسكشى نيست تا پاسخ بگويد.
منكرترين افراد مىگويند: «رَبَّنا أَبْصَرْنا وَسَمِعْنا».
يكى از اسامى روز قيامت يوم لقاء الله است. اين لقا اختصاص به شخص معين ندارد، بلكه همگى در اين روز با خداوند ملاقات مىكنند. در اين زمينه در قرآن مجيد چنين مىخوانيم: «يا أَيُّهَا الإِْنْسانُ إِنَّكَ كادِحٌ إِلى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقِيه».[١]
پس چه كافر و چه مؤمن با خدا ملاقات خواهند كرد و اين ملاقاتها عموميت دارند و همه مردم با كنار رفتن پردهها خدا را ملاقات مىكنند.
البتّه اين ملاقاتها با يكديگر متفاوتند و براى همه شادكننده نيست، بلكه براى كافران مايه عذاب است. به كافران حتى اجازه تكلّم داده نمىشود و به آنها گفته مىشود: اخْسَؤُا فِيها وَلا تُكَلِّمُون[٢]
[١] انشقاق (٨٤)، ٦: اى انسان تو به سوى پروردگارت با زحمت خواهى رفت و با او ملاقات خواهى كرد. [٢] مؤمنون (٢٣)، ١٠٨: در جهنّم با خفّت وارد شويد و با من سخن نگوييد.