شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٦ - يك پرسش و پاسخ آن

اميد است شوق ديدار خدا را نيز به طور جدّى و صادقانه از او بخواهيم و اين حالت، جز با مقايسه با ساير امور مناسبْ حاصل نمى‌شود.

براى اشتياق ديدار خداوند، ياد خدا لازم است و هرچه ياد و تمركز بيش‌تر باشد، شوق نيز زيادتر مى‌گردد. براى امتحان چند شب هنگام سحر، در جايى خلوت و با نور كم به مدت يك ساعت دل خود را متوجّه خدا (خواه با ذكر لفظى و خواه بدون آن) نماييد. شب آرام است و عوامل دل‌مشغولى وجود ندارد. بايد جايى را انتخاب كرد كه از ديد پنهان باشد و با تمرين و تكرار مى‌توانيد كم‌كم شوق را در خود به وجود آوريد، هرچند كه در آغاز كارى دشوار مى‌باشد.

بى‌جهت نيست كه فرمان وَمِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ[١] و نيز قُمِ اللَّيْلَ... وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلا[٢] داده شده چرا كه إِنَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئاً وَأَقْوَمُ قِيلا.[٣]

ما معتقديم كه در عمق دل و باطن فطرت ما راهى به سوى خدا وجود دارد و در آنجا پاى مفاهيم در كار نيست. دل در اصلِ وجودش با خدا آشناست و «أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى»[٤] دليل بر آشنايى فطرت با خداست. بيگانگان ما را از خدا جدا كردند اگر اين‌ها را فراموش كنيم، دل آشناى خود را پيدا مى‌كند، ولى نه از راه مفاهيم. مفاهيم مربوط به