شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٧ - نگاهى گذرا به نعمتهاى الاهى
خداوند تكويناً خالق ماست و هيچ مخلوقى نمىتواند اين رابطه را تغيير دهد. حتّى خود خداوند هم اين رابطه خالق و مخلوق بودن را تغيير نمىدهد، چرا كه قدرت به مُحال تعلق نمىگيرد و چون محال است كه بشر خدا بشود، پس تغيير اين رابطه ممكن نيست.
پس خداوند تكويناً پروردگار و خالق و مدبّر و رازق ما است. معمولا اسماى حسنى كه در دعاى جوشن كبير و امثال آنها (غير از چند وصف مثل حى و عليم و... كه چه ما باشيم و چه نباشيم خداوند زنده و عالم است) ذكر شدهاند داراى مفاهيم اضافى هستند يعنى يك رابطه بين مخلوقات و خدا در نظر گرفته شده كه گاهى اين رابطه تكوينى و غير قابل تغيير است و گاهى قراردادى است، يعنى بايد با اختيار خود كارى انجام بدهيم تا اين رابطه تغيير كند و از خدا مىخواهيم كه اين رابطه را تغيير دهد. افراد معمولى غالباً كارهايشان هم شامل خوبىها مىشود و هم بدىها. مثلا ايمان به خدا و مناجات با او، از كارهاى خوب ما است و خداوند بر اساس حالات مختلف ما، نسبتهاى مختلفى با ما دارد. در هنگام اطاعت يك رابطه، و در حال سركشى رابطهاى ديگر.
در اين فراز از مناجات عرض مىكنيم: خداوندا، گناهكار هستيم و در عين حالْ ايمان به تو آورديم.
خداوندا! تو مىتوانى به دو گونه به ما نگاه كنى: يا به گناهانمان نگاه مىكنى كه در اين صورت ما عاصى هستيم و تو عصيانشده، و يا