شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٨ - نگاهى گذرا به نعمتهاى الاهى
به كارهاى خوب مثل ايمان و اطاعت ما نظر مىافكنى كه در اين صورت ما مطيع هستيم و تو مطاع؛ خدايا! مانند اهل اطاعت به ما نگاه كن نه اهل گناه. نظر مهر به ما بيفكن نه نظر قهر. در برخى از دعاها مىخوانيم: «اُنْظُرْ اِلَيْنا نَظْرَةً رَحيمَة»[١] يعنى كارى كن من شرايطى در خود به وجود بياورم كه لياقت نظر مهر تو را داشته باشم. البته همين گفتوگو و مناجات، علامت تغيير حال است؛ تغيير از حالت غفلت و بىخبرى به حالت توجّه و اُنس.
خداوندا! مىتوانى در مقام يك عزيز، مقتدر، جبّار و قهّار به يك عبد ذليل و عاصى نگاهى كنى و مىتوانى در مقام يك مولاى مهربان و رحمن و رحيم به يك بنده عذرخواه و فروتن و فرمانبردار كه در هنگام ندا تو را اجابت و در هنگام فراخوان، تو را اطاعت نموده است، نگاه كنى.
به نظر من ناديته اضافه به مفعول است چون متعلق به نظر مىباشد، يعنى منظور اليه، كسى است كه نداى تو را اجابت كرده (نه اينكه نگاه كرده است). تو مرا در قرآن فراخواندى و گفتى: ادعونى و من اجابت كردم. من را به كارى گماردى و من هم اطاعت كردم. البتّه آن كار را با يارى و همراهى تو انجام دادم. مثلا قدرتى كه تو در وجود من آفريدى و يا توفيقى كه مرحمت فرمودى. پس به من از سر خشم نگاه نكن.
* * *
[١] دعاى ندبه: به ما نگاه مهربانانه بيفكن.