هيچ‌گاه خالى و يا نيمه‌خالى نماند؛ وانگهى بايد با حبّ و عشق الاهى پر گردد و در كنار آن هيچ چيز قرار نگيرد مگر آن‌كه از شعاع همان عشق الاهى و عشق به اولياى خدا باشد كه به پيمودن آن راه كمك مى‌كنند و هيچ‌گاه تزاحمى با انجام وظايف الاهى نخواهد داشت. قرآن مى‌فرمايد: قُلْ إِنْ كانَ آباؤُكُمْ وَأَبْناؤُكُمْ وَإِخْوانُكُمْ وَأَزْواجُكُمْ وَعَشِيرَتُكُمْ وَأَمْوالٌ اقْتَرَفْتُمُوها وَتِجارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسادَها وَمَساكِنُ تَرْضَوْنَها أَحَبَّ إِلَيْكُمْ مِنَ اللهِ وَرَسُولِهِ وَجِهاد فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتّى يَأْتِيَ اللهُ بِأَمْرِهِ.[١]

اين‌ها امورى هستند كه مورد محبّت انسان قرار مى‌گيرند، چرا كه انسان، پدر و مادر و فرزند و برادر و همسر و خويشاوند و مال و بازار را دوست دارد، ولى اگر اين‌ها مانع از انجام وظيفه بندگى گردند و جهاد در راه خدا به خاطر آن‌ها رها گردد كيفر سختى به دنبال خواهند داشت، ولى اگر اين محبوب‌ها، فرع و مطلوب و محبوب بالعرض بوده و به خاطر محبّت به خداوند باشند مانعى ندارد.

پس از خدا مى‌خواهيم كه ما را به كسانى ملحق كند كه علاوه بر آن اوصاف و پاداش‌ها كه گفته شد، دل آن‌ها نيز پر از عشق به خدا باشد و از آب گوارا، ناب، صاف و زلال خودش به آنان نوشانيده باشد.

در شرح فرازهاى پيشين بيان شد كه انسان در سفرهاى مادّى نياز به رفع تشنگى دارد و رنج تشنگى از گرسنگى بيش‌تر است. در سفر معنوى و سلوك الى الله نيز بسيارى از نيازها با تعبير تشنگى مطرح

[١] توبه (٩)، ٢٤: بگو اگر پدران و فرزندان و برادران و همسران و خويشاوندان و اموالى كه گرد آورده‌ايد و تجارتى كه ترس كساد آن را داريد و مسكن‌هايى كه آن‌ها را دوست داريد محبوب‌تر از خدا و پيامبر او و جهاد در راه حق مى‌باشد، پس انتظار بكشيد تا خداوند با فرمان خويش بيايد.