شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٠ - يك پرسش و پاسخ آن
هدايت ديگران داشته كه دنبال وسيلهاى مىگردند تا به هدف برسند. چنانكه حضرت ابراهيم(عليه السلام) در دعاى خود عرض مىكند: «وَاجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْق فِي الآْخِرِينَ».[١]
اين همان ابراهيمى است كه به پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) دستور تبعيّت از آن حضرت داده شده است (وَاتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِيم) و وقتى كه خداوند به او امامت مىدهد، وى آن را براى فرزندان خود نيز مىخواهد. چنانكه در قرآن مىفرمايد: ...قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنّاسِ إِماماً قالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظّالِمِين.[٢]
ابراهيم(عليه السلام) كه مىخواهد نام او پس از مرگ به نيكى برده شود و يا فرزندانش از امامت برخوردار شوند همان كسى است كه با اخلاص مىگويد: «انّى وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَالأَْرْض.[٣]
پس او مىخواهد تا در پرتو باقى ماندن نام و آوازهاش، آموزهها و تعليمات او باقى بمانند و مردم به توحيد هدايت شوند وگرنه حضرت از روى خودخواهى (مثل بعضىها كه نام و عكس خود را روى كاشى چاپ مىكنند و منظورشان اشتهار بين مردم است) نمىخواهد نام و نشانى باقى بگذارد.
[١] شعراء (٢٦)، ٨٤: خدايا، نام نيك مرا در ميان مردم ديگر قرار بده. [٢] بقره (٢)، ١٢٤: خداوند (پس از امتحانات زيادى) به حضرت ابراهيم فرمود: «من تو را امام مردم قرار دادم. عرض كرد: آيا ذريّه من نيز از اين امامت برخوردارند؟ خداوند فرمود: عهد من به ستمگران نمىرسد». [٣] انعام (٦)، ٧٩: چهره جان خويش را به سمت خدايى قرار دادم كه آفريننده آسمانها و زمين است.