شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٣ - يك پرسش اساسى و پاسخ آن
تو به مقتضاى كرم و آمرزش خود با من برخورد كن نه به مقتضاى گناهان من.
در اينجا حالت انبساط خاطر، انس و اميد به انسان دست مىدهد، چرا كه حالات ما متفاوت است. گاهى اقتضا مىكند كه به اسماى جلال توجه كنيم و گاهى به اسماى جمال. مثلا كسى كه گرفتار دشمنى ظالم شده به قهاريّت و جباريّت الاهى توجه مىكند و نمىگويد اى خداى مهربان و بخشنده، بلكه مىگويد اى خداى قهّار و منتقم از اين دشمن انتقام بگير. وقتى از او رحمت و بخشش طلب مىكند او را با اسامى غفور و رحيم ياد مىكند.
دعاى جوشن كبير به دليل اين كه اسامى گوناگون خداوند را در بر دارد داراى جامعيّت خاصى است.
بيشتر از نصف مناجات شعبانيه درخواست پاك شدن از آلودگىها و بقيه آن نام بردن از كمالات و صفات عالى الاهى است كه به اميد افاضه بركت و رحمت خوانده مىشود. پس بخش اوّل زمينهساز است چون بيشترين كلمهاى كه در آن بخش به كار رفته عفو و مشتقات آن است.
وقتى مىگوييم: اى جواد و اى صاحب جود، ذهن متوجّه اين صفت الاهى مىشود. پس عرض مىكنيم كهاى جواد، جود تو به گونهاى است كه اميد من را زياد كرده و آرزوى من را گسترش مىدهد.
انسان آرزو دارد به مقامات و كمالات و لذات و خوشىهايى