شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٠ - يك پرسش اساسى و پاسخ آن
پاك نشدند و روز قيامت نيز با حوادث هولناك خود نتوانست آنها را بشويد، سرانجام محمّد و آل محمّد(عليهم السلام) به شفاعت بر خواهند خاست و مؤمنان را نجات خواهند داد.
* * *
اِلهي جُودُكَ بَسَطَ اَمَلي وَ عَفْوُكَ اَفْضَلُ مِنْ عَمَلي؛ خداوندا، بخشش تو، اميد من را زياد و گسترده مىكند و عفو و گذشت تو بالاتر از عمل من است.
براى تبيين اين فراز از مناجات و درك بهترِ آن، يك نكته را بايد متذكر گرديم و آن اينكه: توجّه ما به خداى متعال، معمولا در شرايط عادى به كمك مفاهيم ذهنى انجام مىگيرد، حتّى وقتى كه اسم خدا را به زبان مىآوريم، هر كسى معناى خاصّى از آن را در ذهن خود تداعى مىكند و معمولا معناى آفريدگار عالم تصور مىشود. همين كلمه آفريدگار كه يك مفهوم ذهنى است در هنگام دعا به تناسب حال يا حاجت و خواستهاى كه داريم داراى مفهوم خاصى مىگردد. كسى كه از خداوند روزى طلب مىكند از كلمه خدا؛ روزىدهنده و كسى كه گرفتارى دارد؛ رفعكننده گرفتارى و آن كسى كه مريض دارد؛ شفادهنده بيماران را در ذهن خود مىآورد. البته گاهى ممكن است براى برخى افراد در حال دعا، مناجات و نماز با حضور قلب و خلوت در شبهاى تار و در حال سجده با اشك جارى، حالاتى پيش بيايد كه توجه به هيچ مفهوم خاصّى نداشته باشد و نتواند بگويد كه در آن حالت از خدا چه معنايى را در نظر مىآورد و فقط حالت انسى كه براى او پيش آمده را