شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٦ - يك پرسش اساسى و پاسخ آن

پس گنهكار در جهل فرو رفته و نمى‌داند عواقب و مراحل بعدى گناه چيست نمى‌داند گناه موجب كفر و انكار است تا جايى كه حتى اگر او را تا پاى چوبه دار ببرند حتى حاضر نيست يك بار طلب آمرزش كند. شايد روزگارى اهل نماز، عبادت و شب زنده‌دارى هم بوده است، ولى گناه او را به اين روز انداخته است. بارى، چنين كسى بخشيده نمى‌شود، چون بخشش او خلاف حكمت و ابطال فلسفه خلقت است كه مى‌فرمايد:

الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلا.[١]

بنابراين اگر خداوند اين افراد را كه حاضر نيستند به هيچ وجه عذرخواهى كنند مورد بخشش قرار دهد، چنين كسانى را با كسى كه از روى غفلت مرتكب گناهى شده است با يك چشم نگريسته و اين خلاف حكمت الاهى است. جهلى كه موجب گناه شده و اكنون گنهكار به خود آمده و به عذرخواهى پرداخته است قابل بخشش مى‌باشد و اين اميد در او به وجود آمده كه طلب بخشش مى‌كند.

بارى، در اين فراز، علاوه بر اقرار به گناه و درخواست رحمت كه در فرازهاى قبل هم به آن‌ها اشاره شده بود به عنصر جهل نيز تكيه مى‌شود و مى‌گويد: گرچه من گنهكارم و مستحق عقوبت ولى چون از روى جهل و نادانى بوده، تفضّل خود را شامل حال من بنماى.

* * *