شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٥٢ - خاطره اى از بهلول
در حديث معراج آمده است: پس از گشوده شدن چشم دل او به سوى جلال خودم، با او در شب تاريك و روز روشن مناجات مىكنم، در اينجا نيز عرض مىكنيم: پس از اين بىهوشى مناجات و رازگويى مىكند و مطالب شيرينى را كه ديگران نمىفهمند به اين مدهوش القا مىكند.
ما بايد همّت خود را بالا برده و دست كم بدانيم كه چنين حقايقى وجود دارد و خداوند با بندگان خود چنين روابطى دارد و چهبسا چنين بندگانى در ميان ما به صورت ناشناس زندگى مىكنند. چنانكه در روايات آمده است: هيچگاه به هيچكس به چشم حقارت ننگريد. چه بسا به ظاهر پينهدوز، باربر و رفتگر باشد ولى در واقع يكى از اولياى خدا باشد.
همّت خود را بالا برده و در هنگام دعا و سحرخيزى و شب زندهدارى و حجّ و عبادت به آرزوى دستيابى به نعمتهاى دنيوى قانع نشويم و دعاى خود را محدود به خانه و همسر و دنيا نكنيم، بلكه نعمتهاى ابدى فناناپذير و از همه مهمتر شنيدن كلام الاهى و تماشاى جلوه الاهى را بخواهيم. و اگر كسى گناهان را ترك كند و واجبات را انجام دهد و از شكمچرانى و حرفهاى بىفايده و... خوددارى كند، علاوه بر استفاده از نعمتهاى جسمانى بهشتى، وَلَحْمِ طَيْر مِمَّا يَشْتَهُون و وَفَاكِهَة مِمَّا يَتَخَيَّرُون[١] جزو آن خاصانى خواهد شد كه
[١] واقعه (٥٦)،٢١ و ٢٢: و گوشت پرنده از آنچه كه ميل داشته باشند و ميوه از آنچه كه انتخاب كنند.