شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤ - نكته سوّم
نكته سوّم
انسان وقتى مىخواهد از يك شخص بزرگ و با عظمت چيزى درخواست كند ولى در خود چنين لياقتى نمىبيند بنابر اصول روانشناسى لازم است اوّل توجّه آن شخص بزرگ را به مطلوبش جلب كرده، سپس خواسته خود را مطرح نمايد. به عنوان مثال ابتدا به فرزند و يا دوست صميمى او اظهار ارادت و علاقه كرده و كمكم زمينه درخواست خود را فراهم نمايد.
بىترديد ما انسانها به دليل گناهان و زشتىهاى خود، شايستگى و استحقاق درخواست چيزى را از پيشگاه با عظمت پروردگار نداريم و از سوى ديگر چارهاى جز درخواست از درگاه او نيست، پس، بايد اين لياقت و اجازه درخواست را پيدا كنيم و براى اين كار هيچ چيز بهتر از طلب رحمت براى دوستان و اولياى الاهى نيست. پس، با صلوات فرستادن براى عزيزترين دوستان خدا و اظهار ادب در پيشگاه آنان، لياقت جلب توجّه الاهى را پيدا كرده و درخواستهاى خود را مطرح مىنماييم.
در حقيقت با صلوات جرأت پيدا كردهايم در پيشگاه با عظمت الاهى سخن بگوييم و قبل از آنكه براى خود چيزى بخواهيم براى دوستان و عزيزانِ درگاه خداوند طلب رحمت كنيم، و به عبارت ديگر در عالم محبّت يك نوع ايثار نموده و با زبان خاصّى به اهلبيت(عليهم السلام) عرض مىكنيم: «ما گرچه خود سراپا نياز هستيم ولى چون شما را