شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣ - نكته دوّم

آنان لبريز از رحمت الاهى است و نيازى ببه آن ندارند، اين رحمت به كسانى كه تحت ولايت آن‌ها هستند سرازير مى‌شود. درست مثل آن‌كه، شخصى استكان يا ليوانى را پر از آب كرده است و اگر مرتب از او بخواهيم بر روى آن آب، آبى بريزد قطعاً در ظرفى كه زير آن استكان يا ليوان وجود دارد سرازير شده و موجوداتى كه در آن ظرف يا اطراف آن هستند بهره مى‌گيرند. بنابراين هر كس صلوات مى‌فرستد به دليل سرريز شدن رحمت الاهى از ظرفيّت وجودى پيامبر(صلى الله عليه وآله) و اهل‌بيت(عليهم السلام)، بركت اين صلوات به خود او و ديگران مى‌رسد و به همين سبب در دعاها مى‌خوانيم:

«اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد، صَلوةً تَغْفِرُ بِها ذُنُوبَنا وَ تُصْلِح بِها عُيُوبَنا...».[١] خداوندا، بر محمد و آل محمد رحمت فرست، رحمتى كه به واسطه آن گناهان ما را آمرزيده و عيوب ما را پوشيده بدارى.

پس نتيجه صلوات بر پيامبر و اهل‌بيت گرامى آن حضرت به خود ما بر مى‌گردد، علاوه بر آن‌كه آن بزرگواران در مقابل هديه ما، دعا كرده و ما را از بركات هديه خويش بهره‌مند مى‌سازند.

بعد از درك اين مطلب، پذيرش برخى از مفاهيم زيارت آل‌يس كبير كه آمده است: «فَما شَىْءٌ مِنّا اِلاّ وَاَنْتُمْ لَهُ السَّبَبُ وَاِلَيْهِ السَّبيلُ» آسان مى‌گردد.