شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٥ - نكته اى در باب ذكر
ذكر خداوند نيز همينگونه است كه اگر كسى كليد كوچكى را پيدا كرد و روى آن تأكيد نمود بر معرفت و ياد او مىافزايد.
البتّه اين كارها نيز به لطف خدا انجام مىگيرد ولى از آنجا كه به ما دستور دادهاند: گدايى كن تا محتاج خلق نشوى بايد از خدا بخواهيم محبّت و ياد خود را در ما روزافزون كند و شور و شوقى ايجاد كند كه بيشتر به ياد او باشيم.
جالب آنكه راه را به ما نشان دادهاند و اگر قرار بود خودمان اين راه را پيدا كنيم معلوم نبود چه وقت به اين راه دست مىيافتيم.
آرى، بايد شيدايى و شيفتگى داشت. و همان ياد و ذكرى را كه براى ما ميسور است مقدّمه و پايه براى ذكرهاى بعدى قرار دهيم.
انسان بايد همّت خود را در مسيرى قرار دهد كه نتيجه آن رَوْح و راحتى است كه از طريق رسيدن به اسما و محلّ قدس الاهى حاصل مىشود. خداوند اسامى و محل قدسى دارد كه انسان بايد با رسيدن به آنها به موفقيّت دست يابد. آن محل قدس جايگاه پاكىها و پاكيزگىها، و منزه از انواع آلودگىهاست. بنابراين يك مرتبه از كمال رسيدن به اسماى الاهى و محلّ قدس است، با رسيدن به آنجا، نهايت لذت و آرامش و آسايش و روح و ريحانى كه فوق تصوّر ما مىباشد و با هيچ چيز قابل مقايسه نيست، حاصل مىشود. پس همّت انسان بايد در جهت رسيدن به اين كمال باشد.
اين فراز از دعا به طور كامل در اوج است، و در آن سخن از آمرزش