شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٣ - يك پرسش و پاسخ آن

اِلهي مَنِ انْتَهَجَ بِكَ لَمُسْتَنيرٌ وَ اِنَّ مَن اِعْتَصَمَ بِكَ لَمُسْتَجير؛ خداوندا، كسى كه از تو كمك بخواهد راه او روشن است و كسى كه به تو تمسك كند پناه داده مى‌شود.

در اين فراز از دعا به دو مطلب اشاره مى‌شود:

اوّل) كسى كه از خدا كمك بخواهد تا راه را پيدا كند، خدا به او كمك مى‌كند، تا راه روشن را بپيمايد.

دوّم) كسى كه به دامن خدا چنگ بزند پناهش مى‌دهد. اعتصام به معناى چنگ زدن است. اگر كسى بخواهد از بالا بيفتد دست به حلقه‌اى مى‌زند و آن را مى‌گيرد. اگر كسى اين‌گونه به فضل و رحمت خدا چنگ بزند او را از سقوط نجات مى‌دهد.

* * *

قَدْ لُذْتُ بِكَ يا اِلهي فَلا تُخَيِّبْ ظَنّي مِنْ رَحْمَتِكَ وَلا تَحْجُبْني عَنْ مَعْرِفَتِك؛ به تو پناه آوردم اى خداى من، پس من را از رحمت خودت نااميد نكن و از معرفت خودت محجوب نگردان.

در طى چند فراز اخير پنج كبراى كلّى مطرح گرديد:

١. هر كس به وسيله خدا معرفى شود گمنام نخواهد ماند؛

٢. هر كس به خدا پناهنده شود بى‌ياور نخواهد ماند؛

٣. هر كس خدا به او رو بياورد، دچار ملالت نخواهد شد؛

٤. هر كس راه خدا را بپيمايد راه او روشن خواهد شد؛

٥. هر كس به خدا تمسك جويد پناه داده خواهد شد.