شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٦ - خاطره اى از بهلول

اصلى و تمام حوادث جهان هستى از سوى خداوند است. حتى مصيبتهاى اين جهان مثل سيل و زلزله، قُلْ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ اللهِ؛[١] همه از جانب پروردگار است. مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَة فِي الاَْرْضِ وَلاَ فِي أَنْفُسِكُمْ إِلاَّ فِي كِتَاب مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا...؛[٢] همه چيز زمام و اختيار آن به دست خداست پس اگر مى‌خواهيد واقع نشود به سراغ خدا برويد.

بنابراين خداوند به اولياى خود ـ نه به همه ـ نشان مى‌دهد كه وجود و روح آن‌ها آويخته و شعاع آن‌ها مربوط به اوست. اگر چنين حالى به كسى دست داد ديگر هوس هيچ چيز ديگر نمى‌كند.

* * *

اِلهي وَ اجْعَلْني مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَاَجابَكَ وَ لاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ فَناجَيْتَهُ سِرّاً وَ عَمِلَ لَكَ جَهْراً؛ خداوندا، مرا از كسانى قرار بده كه او را ندا كردى و او تو را اجابت نمود، و تو او را ملاحظه كردى و او در پيشگاه جلال تو مدهوش گرديد، پس مخفيانه با او مناجات كردى و او براى تو آشكارا عمل كرد.

اين فراز از مناجات شعبانيه مانند فراز پيشين از قلّه‌هاى معارفى هستند كه تا كنون مطرح گرديده‌اند.

پس از درخواست نورانى شدن دل به واسطه نظر الى الله و توجّه قلب به سوى پروردگار، عرض مى‌كنيم: خداوندا، مرا از كسانى قرار ده كه مورد خطاب و ندا قرار دادى و آن‌ها نيز به نداى تو لبّيك گفتند.