شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣١ - 4 شياطين انسى

وَ وَقَفْتُ بَيْنَ يَدَيْكَ مُسْتَكيناً لَكَ مُتَضَرِّعاً اِلَيْكَ راجياً لِما ثَوابى لَدَيْك؛ و ايستاده‌ام روبه‌روى تو در حالى كه مسكين تو و متضرع به سوى تو و اميدوار به ثوابى كه نزد تو است مى‌باشم.

حال كه در بيابان زندگى از چنگ گرگ‌هاى خونخوار فرار كرديم و به بارگاه با شكوهى پناه برديم، كاملا با صاحب آن خيمه و خرگاه روبه‌رو مى‌گرديم.

بين يديك تعبيرى است عربى و ريشه در روابط انسانى دارد. انسان ممكن است به چند گونه در حضور كسى بايستد:

اوّل: در سمت راست او قرار گيرد؛

دوّم: در سمت چپ او قرار گيرد؛

سوّم: كاملا روبه‌روى او قرار گيرد.

تنها در صورت سوّم است كه كاملا با او مواجه شده است. از اين حالت مواجهه در عربى تعبير به بين يديه مى‌گردد.

پس وقتى كاملا با خداوند مواجه مى‌شويم، بايد تمام توجّه به او باشد تا بتوانيم در مناجات خود حال و شور و سوز و گدازى داشته باشيم.

اين حالت تسليم كسى است كه هيچ كارى از او ساخته نيست، مانند مال‌باخته‌اى كه تمام ثروت خود را از دست داده و يا بيمارى كه در حال جان كندن است و هيچ اراده و اختيارى از خود ندارد، اين حالت بيچارگى و فروتنى و تضرّع است.