شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٧ - 2 مديريّت و ربوبيّت تكوينى الاهى

به هر حال انسانى كه با خدا مناجات مى‌كند توجّه دارد كه ممكن است گناهان، او را به كلّى از درگاه حق محروم گردانده و مورد غضب قرار دهند. چنان‌كه خداوند مى‌فرمايد: «وَمَنْ يَحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِي فَقَدْ هَوى».

پس در اين فراز از مناجات مى‌گوييم: پناه به تو مى‌برم از اين‌كه مورد غضب و سخط تو قرار بگيرم.

معمولا اهل لغت سخط را مرادف با غضب گرفته و برخى گفته‌اند: سخط، شدّت غضب است. بنابراين مى‌گوييم: خداوندا به تو پناه مى‌برم از اين‌كه مورد غضب تو واقع شوم.

ما انسانها ممكن است كه از خيلى چيزها بدمان بيايد ولى تا خيلى خيلى زشت و ناپسند نباشد نسبت به آن اظهار غضب و خشم نمى‌نماييم. خداوند نيز بين گناهان فرق قائل شده و گناهان كوچك را كه قابل آمرزش هستند و يا گناهان كبيره‌اى را كه با توبه يا شفاعت آمرزيده مى‌شوند، با گناهانى كه مثل شمشير كشيدن به روى خدا هستند و كيفر و عقوبت سخت دارند، يكسان نمى‌داند.

در قرآن كريم بين رضايت و ثواب تفاوت وجود دارد. مثلا وقتى كه مى‌فرمايد: رَضِيَ اللهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنّات؛[١] معلوم مى‌شود رضايت، چيزى بالاتر از بهشت است. كسانى كه به طمع بهشت