شکوه نجوا
(١)
مقدمه
٧ ص
(٢)
شرح مناجات شعبانيّه
٩ ص
(٣)
اهميّت ذكر صلوات
٩ ص
(٤)
نكاتى چند درباره ذكر صلوات
١٠ ص
(٥)
نكته اوّل
١٠ ص
(٦)
يك پرسش و پاسخ آن
١١ ص
(٧)
نكته دوّم
١٢ ص
(٨)
نكته سوّم
١٤ ص
(٩)
خاطره اى از حاج ميرزا على هسته اى اصفهانى
١٥ ص
(١٠)
فرق بين دعا، ندا و نجوا
١٨ ص
(١١)
خاطره اى از مرحوم آيت الله حاج شيخ محمدتقى آملى
٢٤ ص
(١٢)
مكاشفه مرحوم شيخ انصارى
٢٥ ص
(١٣)
انواع دشمنان
٢٧ ص
(١٤)
1 نفس
٢٧ ص
(١٥)
يك خاطره سودمند
٢٨ ص
(١٦)
2 شيطان جنّى
٢٨ ص
(١٧)
3 شيطان زادگان
٢٩ ص
(١٨)
4 شياطين انسى
٢٩ ص
(١٩)
1 علم الاهى نسبت به حال و موقعيّت انسان
٣٣ ص
(٢٠)
2 مديريّت و ربوبيّت تكوينى الاهى
٣٧ ص
(٢١)
خاطره اى از مرحوم حاج ميرزا عبدالعلى تهرانى
٥١ ص
(٢٢)
يك پرسش اساسى و پاسخ آن
٥٤ ص
(٢٣)
انواع عذرخواهى و پذيرش عذر
٧٤ ص
(٢٤)
انگيزه هاى گوناگون پذيرش عذر در بين مردم
٧٦ ص
(٢٥)
شبهه جبر و پاسخ آن
٩٢ ص
(٢٦)
توضيحى پيرامون احتمال سوّم
١٠٠ ص
(٢٧)
سخنى درباره اكسير محبّت
١٠١ ص
(٢٨)
ساده ترين راه ايجاد محبّت به خداوند
١٠٣ ص
(٢٩)
نگاهى گذرا به نعمتهاى الاهى
١٠٤ ص
(٣٠)
يك گمان نادرست و پاسخ آن
١١١ ص
(٣١)
يك پرسش و پاسخ آن
١١٢ ص
(٣٢)
ولايت و اهل آن
١٢٤ ص
(٣٣)
ولايت خداوند
١٢٦ ص
(٣٤)
انواع بندگان
١٣١ ص
(٣٥)
نكته اى در باب ذكر
١٣٣ ص
(٣٦)
منظور از اسماى الاهى
١٣٦ ص
(٣٧)
خاطره اى از بهلول
١٤١ ص
(٣٨)
بحثى پيرامون نور عزّت ابهج
١٥٦ ص
(٣٩)
يك نكته لطيف عرفانى
١٥٩ ص
(٤٠)
پايان شرح مناجات شعبانيّه
١٦٠ ص
(٤١)
شرح مناجات المريدين
١٦١ ص
(٤٢)
ذكر يك نكته ضرورى در آغاز بحث
١٦١ ص
(٤٣)
انگيزه انتخاب مناجات المريدين براى بحث و بررسى
١٦٢ ص
(٤٤)
چند نكته درباره وصول الى الله
١٦٤ ص
(٤٥)
نكته اوّل
١٦٥ ص
(٤٦)
نكته دوّم
١٦٩ ص
(٤٧)
نكته سوّم
١٧٠ ص
(٤٨)
نكته چهارم
١٧١ ص
(٤٩)
نمونه هايى از الطاف الاهى
١٧٩ ص
(٥٠)
محبّت، مفهوم محورى و كليدى مناجات المريدين
١٩١ ص
(٥١)
يك روايت و يك حكايت جالب
١٩٤ ص
(٥٢)
يك تحليل درباره اين روايت
١٩٥ ص
(٥٣)
دو نكته مهم
٢٠٠ ص
(٥٤)
آثار محبّت الاهى
٢٠٢ ص
(٥٥)
محبوبان پروردگار
٢٠٥ ص
(٥٦)
چه كنيم تا محبّ و محبوب خدا بشويم؟
٢٠٦ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص

شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٧ - 2 مديريّت و ربوبيّت تكوينى الاهى

هـ) «و ما اريد ان ابدئ به من منطقى و اتفوه به من طلبتى» آن‌چه را كه مى‌خواهم به زبان بياورم و به آن لب بگشايم مى‌دانى.

و) «و ارجوه لعاقبتى» و آن‌چه را كه براى سلامتِ پايان كار خودم به آن اميد دارم، نسبت به آن آگاه هستى.

اين‌ها مربوط به بخش نخستين اين مناجات بود كه اشاره به ويژگى نخست خداوند يعنى علم الاهى مى‌نمايد.

 

٢. مديريّت و ربوبيّت تكوينى الاهى

دومين ويژگى خداوند كه در اينجا مورد اشاره واقع شده مديريّت و ربوبيّت تكوينى او است كه به دو صورت ذكر شده است:

اوّل: «و قد جرت مقاديرك علىّ يا سيدى فيما يكون منى الى آخر عمرى من سريرتى و علانيتى» قضا و قدر تو تا آخر عمر خواه به‌صورت آشكار و خواه پنهان بر من جارى است. يعنى اين‌گونه نيست كه تو فقط نسبت به من و جهان آگاه باشى و هيچ‌گونه فعاليتى انجام ندهى، بلكه امور عالم و از جمله امور من به دست تو تقدير[١] و مهندسى مى‌شود. من در


[١] تقدير و يا قضا و قدر از پيچيده‌ترين مباحثى است كه روايات و علماى علم كلام و حكمت درباره آن فراوان سخن گفته‌اند و برخى هم آن را مسأله‌اى حل ناشدنى دانسته و گفته‌اند: قلم چو به اين‌جا رسيد سر بشكست. و برخى از روايات هم آن را بحر عميق دانسته و تفكّر زياد درباره آن را ممنوع كرده‌اند.

روايتى از امام هادى(عليه السلام) رسيده است كه يك مرحله از فاعليت خداوند را به يك مهندس تشبيه نموده و مى‌فرمايد: براى بناى يك ساختمان ابتدا بايد مهندس نقشه‌اى ارائه بدهد كه اين ساختمان در چه محلى و با چه گنجايشى و با چه پايه و اساسى ساخته شود و تا ساخته نشده همچنان به عنوان يك نقشه هست و امكان تغيير آن وجود دارد.

تدبير جهان هستى توسط خداوند نيز همان مهندسى كارها و زمينه‌سازى و فراهم ساختن شرايط است و مراحل مختلف قابل تغيير است تا به مرحله قضا و حتميّت كار مى‌رسد. البتّه طبق برخى از آموزه‌هاى دينى قضاى حتمى الاهى نيز قابل تغيير مى‌باشد، چنان‌كه در دعاى پس از زيارت حضرت رضا(عليه السلام)مى‌خوانيم: «وَ قَضائِكَ الْمُبْرَمِ الَّذي تَحْجُبُهُ بِاَيْسَرِ الدُّعاءِ: خدايا تو را به آن قضاى حتمى كه با اندك دعايى تغيير مى‌پذيرد سوگند مى‌دهم كه...».

و اين همان چيزى است كه در اصطلاح كلام بداء ناميده مى‌شود. يعنى خداوند در لوح مقدرات آن را نوشته و به ملائكه وحى كرده و گويا ديگر هيچ قابل برگشت نيست ولى گاهى خداوند آن را تغيير مى‌دهد. مثلا تقدير شده كه عمر فلان شخص پنجاه سال باشد ولى با صله رحم و احسان به پدر و مادرى كه انجام داد عمر او به هشتاد سال افزايش يافت. به عنوان مثال خداوند به عمر مرحوم آقاى صدّيقين اصفهانى كه مردى بزرگ و شبانه روز در خدمت مردم بوده و در هر ساعتى از شبانه‌روز براى مردم استخاره مى‌گرفته و تعبير خواب مى‌كرده است، ده سال به خاطر اين خدمات افزود.