شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٣ - انگيزه هاى گوناگون پذيرش عذر در بين مردم
اِلهي اِنْ كانَ صَغُرَ في جَنْبِ طاعَتِكَ عَمَلي فَقَدْ كَبُرَ في جَنْبِ رَجائِكَ اَمَلي؛ خداوندا، اگر در مقايسه با اطاعت تو عمل من اندك است، در رابطه با رجاى تو آرزوى من بزرگ است.
گفتيم كه فرزند در آغوش پدر به ناز و دلال پرداخته ولى بايد توجّه داشت كه اين شيرينكارىها و نازها نبايد خيلى طول بكشد وگرنه روابط پدر و فرزندى تيره خواهد گشت، بنابراين آن فرزند از گفتار خود كه مىگفت: «اگر تو كارهايى بكنى من هم كارهايى مىكنم»، خيلى زود برمىگردد و به وظايف خود و اطاعت از پدر مىپردازد. به همين سبب است كه تعابير برخاسته از ناز و دلال در مناجاتها حجم بسيار اندكى نسبت به ساير مناجاتها دارند، چرا كه زيادتر از اين مقدار موجب مىشود كه نمكين بودن خود را از دست داده و از حدّ ادب خارج شوند. البتّه همانطور كه فرزند يك باره خود را در آغوش پدر نمىافكند بلكه آرام آرام به اين مرحله مىرسد، بنده نيز براى رعايت حريم حرمت خداوند بايد آرام آرام به حدّى برگردد كه بتواند ادب عبوديّت را مراعات كند.
حال بعد از آن شيرينزبانىها بار ديگر به رعايت ادب پرداخته و با نهايت لطافت و ظرافت مىگويد: من در انجام وظايف بندگى خودم كوتاهى كردم. اعمالى كه مىبايست به عنوان بندگى انجام دهم در مقام مقايسه با آنچه كه مقتضاى ربوبيّت تو است بسيار ناچيز و اندك است ولى در عين حال جود و كرم و بزرگوارى كه تو دارى و موجب