شکوه نجوا - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٢ - انگيزه هاى گوناگون پذيرش عذر در بين مردم

ناز و دلال پرداخته و مى‌گويد: «اگر مرا به جهنم ببرى به جهنميان مى‌گويم كه خدا مرا كه دوستش داشته‌ام به جهنم آورده است. آن وقت تو چكار مى‌كنى»؟

اگر كسى در شرايط عادى با خداوند چنين حرف بزند او را توبيخ مى‌كنند كه اى بى‌ادب با اين حرف‌ها مستحق عذاب و عقاب بيش‌ترى شدى، ولى وقتى كه خود را در آغوش رحمت الاهى مى‌بيند، لب به غنج و دلال مى‌گشايد.

پس يكى از شيوه‌هايى كه در مقام راز و نياز با خداوند مورد استفاده قرار مى‌گيرد تنها در بيانات اهل‌بيت(عليهم السلام) است و اگر در گفتار منظوم و منثور ديگران، خواه به عربى يا فارسى ديده مى‌شود نقل به مضمون گفته‌هاى آن بزرگواران در صحيفه علويه و صحيفه سجّاديه[١]و دعاهاى امير مؤمنان(عليه السلام) در مفاتيح الجنان و... مى‌باشد.[٢]

به تعبير حضرت امام خمينى(قدس سره) به نقل از يكى از اساتيدشان، دعا قرآن صاعد است[٣] و متأسفانه قدر آن دانسته نمى‌شود.

* * *

---

[١] براى صحيفه سجاديه متمّم‌هايى نوشته‌اند كه غير از صحيفه سجاديه معروف به نام صحيفه كامله است، يعنى صحيفه ثانيه و ثالثه و رابعه هم داريم. [٢] افسوس كه اشتغالات ما به امور بيهوده مانع از سر زدن به اين كتاب‌ها و حداقل يك مرتبه مرور كردن بر آن‌هاست. افسوس كه در روى زمين فقط چند درصد مسلمان و از اين مسلمانان فقط چند درصد شيعه و از اين شيعيان فقط چند درصد دسترسى به معارف اهل‌بيت(عليهم السلام)دارند كه اين‌ها نيز فرصت مرورى بر اين مناجات‌ها و دعاها ندارند و اين يك ظلم و جفا نسبت به اهل‌بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) است. [٣] صحيفه نور، بحث دعا.